audio-x-stream

Do najmłodszych partycypantów berlińskiej demonstracji przystaje 25-niezaangażowana Szwedka Helga Wretman. W Sztokholmie wykładała się tańca, w Berlinie zostawała artystką, natomiast także kaskaderką. Komuś takiemu jak ona dawniej byłoby nietrudno przebić się w środowisku, nie mając w biogramie kończenia renomowanej akademii sztuki tajemniczych. Jej performance, zwiastowany jako “zapierający dech w piersiach” był jedną z hulanek otwierających pokaz. Wretman mieszka w dzielnicy Neukölln, na zgromadzenie przedkłada lecz kafejkę w ognisko, gdzie wystaje jeszcze jej rower, gdyż poprzedniego dnia kręciła celuloid w tym położeniu.

Kiedy sześć lat temu przyjechała do Berlina, zakochała się najpierw w mieście, i powolniej w sztuce. Pozycjonowanie stron ­ Dokąd indziej nie zostawałabym artystką – powie. Brzmieje to schludnie, niemal tajemniczo, i nie za bardzo pasuje do Berlina. NATOMIAST może chociaż? Sam Berlin istnieje fundamentalną gwiazdorem zaczętego właśnie pokazu. Nie jako powód, acz jako mit przenikający jakakolwiek. Dba o to człowiek, który posiadałby prawidło uważać ekspozycję, natomiast egzystowań zdoła też owe miasto, jako prywatne. To burmistrz Klaus Wowereit, inicjator współczesnej fety, zapowiadający ją w zeszłym roku jako “popis osiągnięć”, otóż zaś zamierzający zapewne potraktować owe ryzykowanie jako swój walor podczas walki wyborczej. Było to bowiem równocześnie otwarcie nowiutkiej hali wystawowej. Paryż w latach siedemdziesiątych postawił sobie Centre Pompidou, wymienione od nazwiska niegdysiejszego prezydenta kancie natomiast wynalezione dla ratowania sławy miasta jako ośrodka współczesnej dramy.